1. Organ bağışı özgecil* bir eylemdir.

Bize yakın olmayan birine (hasta olduklarında) özverili bir şekilde yardım etmiyoruz, Gönül vermiyoruz.

*özgecilik: “… bireyin herhangi bir çıkar gözetmeden, dışarıdan ödül beklemeden, hatta bazen de bir bedel ödeyerek diğer bireylerin veya toplumun iyiliği uğruna fedakârlıkta bulunmasını prensip edinen…”

2. Kişinin organları (Beyin) ölümü gerçekleşince, hasta diğer bir insanın hayatta kalması için, doktorlar tarafından sorunsuz alınmalı. (OPT-Out, itiraz yöntemi)

Sevdiklerimizin ve ailemizin ölümü durumunda aklımız karışıyor. Hayat fani olduğunu kabullenemiyoruz.

3. Organ bağışçısına sevgi ve saygı gösterilmeli, ayrıca alıcının sonsuz minnettarlığı olmalı.

Komşularımıza ve yakınlarımıza güzel jestlerle çok az teşekkür edıyoruz, sağ ve salim olmalarını dileyemiyoruz, ama onlardan sosyal uyumluluk bekliyoruz.

4. Tüm insanlar dünya gezegenine aittir, hiçbir ceset bir bireye ait değildir. Topraktan geldik toprağa gidecegiz.

Sadece kendi çıkarlarımıza göre hareket etmeye özen gösteriyoruz. Ölüm durumunda ne demokrasi ne de kendi kaderini tayin hakkı bize aittir. Bencillik öldürür.

5. Organ ticareti ve yasadışı organ bağışı tahsisi gerçekleştiren tıbbi profesyoneller cezalandırılmalı.

Maksimum ekonomik kişisel çıkar olmadan tıpta bile hareket edemiyoruz. Cenevre Tıp Yemini’ni ihlal ediyoruz

6. Beyin ölümü teşhisi konusunda korku ve cinnet dağıtan insanlar cezalandırılmalı.

Bilimsel olarak doğrulanmış ifadelerle değil, korkularımızla yönlendirilmemize izin veriyoruz.